طناب پرش وزنی برای بسکتبال: انتخاب وزن، طناب و دستگیره دسته

طناب پرش وزنی برای بسکتبال: آنچه در واقع به زمین منتقل می شود

راهنمای کاری برای بازیکنان، مربیان و خریداران تجهیزات که بین مقاومت شانه سازی و سرعت تیز کردن حرکت پا تصمیم می گیرند.

یک نگهبان دبیرستانی طناب 450 گرمی را برمی‌دارد، 20 چرخش را پاره می‌کند و قبل از اینکه پاهایش چیزی را احساس کنند، شانه‌هایش می‌سوزند. ده دقیقه بعد، یک هم تیمی با طناب سرعت 120 گرمی همچنان در حال فرود تمیز دوبله است اما چیزی در آغوشش احساس نمی کند. هر دو جلسه مفید هستند و نتایج کاملاً متفاوتی را ایجاد می کنند. این شکاف کل داستان انتخاب یک طناب پرش وزن دار برای بسکتبال است.

پاسخ کوتاه اول است: از یک طناب وزن دار برای ایجاد استقامت شانه، ساعد و گرفتن استفاده کنید که در اواخر سه ماهه چهارم محو می شود، و از یک طناب سرعت سبک برای تیز کردن حرکت پا و حرکت استفاده کنید. یک طناب به ندرت هر دو کار را به خوبی انجام می دهد. همه چیز در زیر نوارهای وزنی، انتخاب دسته، مواد طناب و قوانین برنامه‌نویسی را که از این تقسیم‌بندی ناشی می‌شوند را پوشش می‌دهد.

طناب زدن وزنه چه چیزی به یک بسکتبالیست اضافه می کند

یک طناب سنگین‌تر، شانه‌ها، مچ دست و ساعد را مجبور می‌کند تا در هر چرخش نیروی بیشتری تولید کنند. به مدت 45 تا 75 ثانیه ادامه می یابد، که به استقامت شانه تبدیل می شود، کیفیتی که فرم تیراندازی و قدرت بازو را پس از فیزیکی شدن بازی ثابت نگه می دارد. طناب زدن همچنین حالتی ارزان قیمت دارد: یک بازیکن 70 کیلوگرمی با پرش تقریباً 10 تا 12 کالری در دقیقه می سوزاند، تقریباً به راحتی می دود، با این تفاوت که بالاتنه به جای آویزان شدن غیرفعال، کار واقعی را انجام می دهد.

کاری که یک طناب وزن دار نمی تواند انجام دهد به همان اندازه اهمیت دارد. سرعت جانبی، کاهش سرعت، یا تغییر جهت ایجاد نمی کند و حداکثر سرعت پا را افزایش نمی دهد، زیرا جرم اضافی هر چرخش را کند می کند. طناب سنگین نیرو ایجاد می کند. طناب سبک آهنگ ایجاد می کند. برنامه‌هایی که این دو هدف را محو می‌کنند، بازیکنانی را تولید می‌کنند که در بازوها قوی هستند و در محیط آهسته هستند.

طناب وزن دار را به عنوان یک ابزار قدرتی با یک عارضه جانبی قلبی عروقی، و طناب سبک را به عنوان یک ابزار ریتم با یک عارضه جانبی حالت دهنده درمان کنید. هیچ کدام جایگزین دیگری نمی شود.

کلاس های وزن: چقدر سنگین است خیلی سنگین

وزن طناب فقط زمانی معنی دارد که طول مشخص شود، زیرا جرم با طول طناب مقیاس می شود. یک طناب 250 گرمی برش در 2.8 متر و یک طناب 250 گرمی در 3.0 متر به طور متفاوتی در دست ها قرار می گیرند و دسته ها سهم خود را در بالا می افزایند. وزن کل، طناب به اضافه هر دو دسته، عددی است که ارزش نوشتن در یک سفارش خرید یا یک برنامه آموزشی را دارد.

جرم دسته، احساس را حتی بیشتر از آنچه که کل نشان می دهد، تغییر می دهد. دسته‌های سنگین باعث می‌شود طناب به آرامی شتاب بگیرد، اما به‌راحتی می‌تواند به محض حرکت، بچرخد، که مناسب مجموعه‌های تهویه‌کننده طولانی است. یک طناب سنگین همراه با دسته‌های سبک در هوا حرکت می‌کند و نیاز به کنترل محکم‌تری از مچ دارد که برای بازیکنان پیشرفته مفید است و برای مبتدی‌ها تنبیه می‌کند.

تست سریع: اگر نمی توانید 60 ثانیه انفرادی بدون شکست را با سرعت ثابت نگه دارید، طناب برای کار مهارتی بسیار سنگین است. از آن در فواصل 20 تا 30 ثانیه ای استفاده کنید تا ریتم حفظ شود.

دسته مواد و دستگیره: جایی که اشتباهات خرید رخ می دهد

انتخاب دسته تعیین می کند که آیا طناب در دقیقه ششم در دستان شما بماند یا خیر، بنابراین سزاوار توجه بیشتری نسبت به رنگ طناب است. دستگیره های آلومینیومی در زیر بار سفت می مانند و در فصول کف سالن بدنسازی زنده می مانند، اما سنگین تر هستند و در فضای باز احساس سردی می کنند. دسته های پلاستیکی PP یا ABS وزن و هزینه را کاهش می دهند. دستگیره های لاستیکی زمانی که کف دست ها عرق می کنند، محکم می گیرند، که رایج ترین مشکل بسکتبالیست هایی است که در داخل خانه تمرین می کنند. دستگیره های اسفنجی و فومی برای مبتدیان راحت ترین هستند، اگرچه عرق را جذب می کنند و سریعتر می پوشند.

قبل از سفارش هر چیزی ارزش بررسی دو مشخصات را دارد. اول، چرخش در محل اتصال دسته: بلبرینگ یا چرخش 360 درجه پیچش طناب را کاهش می‌دهد و طناب‌هایی که پیچ می‌خورند، مدت‌ها قبل از اینکه پاهای شما بیرون بیایند، ریتم دارد. دوم، ابعاد دسته، زیرا اکثر دستگیره های آموزشی بزرگسالان نزدیک به 140 تا 150 میلی متر طول و حدود 20 میلی متر قطر دارند. دسته ای که بیش از حد ضخیم است، باعث می شود که دستش شل شود و بی سر و صدا هر مجموعه را کوتاه کند.

مواد طناب، طول، و سطح آموزش

مواد در طبقات مختلف رفتار متفاوتی دارند. سیم فولادی روکش شده، معمولاً 5 میلی‌متر، سریع‌ترین گزینه است و بازیکنان رقابتی به آن دست می‌یابند، اما به سرعت روی بتن ساینده در فضای باز ساییده می‌شود. طناب های پی وی سی کندتر، بخشنده تر هستند و در خارج از منزل ماندگاری بیشتری دارند. طناب‌های مهره‌دار، نوع تقسیم‌بندی شده‌ای که در برنامه‌های مدرسه استفاده می‌شود، از همه بخشنده‌تر است، زیرا یک پرش نادرست به ندرت به یک اشتباه خشن ختم می‌شود.

طول باید تنظیم شود، نه حدس زد. روی وسط طناب بایستید: برای تمرین عمومی، قسمت بالای دسته باید در اطراف جناغ یا درست زیر بغل قرار گیرد و برای کار با سرعت بالا 5 تا 10 سانتی متر کوتاهتر شود. تجهیزات تیم باید قابل تنظیم باشند، و تنظیم باید پس از 500 چرخش به جای شل شدن در ست دوم باقی بماند. جزئیات زمان اصلاح در هر چرخش در این راهنما پوشش داده شده است تسلط بر سرعت طناب .

برنامه نویسی وزن طناب کار حول تمرین و بازی

قانون سفارش بیشتر از تعداد مجموعه مهم است. طناب زدن سنگین بعد از کار مهارتی انجام می شود، هرگز قبل از تمرین تیراندازی، زیرا شانه های خسته رها شدن شما را تغییر می دهند و بدن جبران را به خاطر می آورد. در فصل، دو جلسه کوتاه در هفته کافی است. خارج از فصل، سه معقول است.

یک پیشرفت چهار مرحله ای ساده

1. یک خط پایه ایجاد کنید: 60 ثانیه تک‌نفره‌های بدون شکست با طناب فعلی‌تان با سرعت ثابت.
2. اضافه کردن بار، نه حجم: تنها پس از تکمیل 4 ست 75 ثانیه ای بدون استراحت ریتم، به باند وزنی بعدی بروید.
3. تقسیم هفته: دو جلسه سنگین و دو جلسه سرعت، با حداقل 48 ساعت بین روزهای سنگین.
4. قبل از بازی، کار سنگین را 48 ساعت قبل از شروع بازی متوقف کنید و فقط ست های کوتاه و با سرعت سبک را نگه دارید.

یک الگوی قابل اجرا در فصل: طناب سنگین روز دوشنبه بعد از تمرین، طناب سرعت در روز سه شنبه قبل از کار مهارتی، طناب سنگین دوباره در پنجشنبه، طناب سرعت در روز شنبه. مجموع زمان اضافه حدود 20 دقیقه در هفته است.

اگر به جای یک بازیکن، یک فهرست کامل را تجهیز می کنید، برد تمرینی طناب پرش سازه های وزن دار و استاندارد را با طول های قابل تنظیم پوشش می دهد.

چک لیست منبع یابی برای مربیان و خریداران تجهیزات

سفارشات تیمی و خطوط خرده فروشی در جزئیاتی که هرگز در عکس محصول ظاهر نمی شوند شکست می خورند. قبل از تایید نمونه، این موارد را به صورت کتبی بخواهید:

• وزن، تحمل و طول مرجع. یک طناب 250 گرمی با طول مشخص شده و تحمل مثبت یا منفی 5 گرم یک مشخصات است. «طناب سنگین» یک مکالمه است.
• نوع دسته و بلبرینگ. چرخش 360 درجه و اینکه آیا اتصال از بلبرینگ یا بوش ساده استفاده می کند را تأیید کنید.
• دقت شمارنده اگر طناب تعداد پرش دارد، آن را در 100 و 500 چرخش آزمایش کنید. رانش فراتر از یک درصد، داده ها را برای بازیکنان بی فایده می کند.
• دوام پوشش و چاپ پوشش‌های سطحی و چاپ باید از آزمایش افت و تماس مکرر با چوب سخت جان سالم به در ببرند.
• سخت افزار تنظیم و زمان نمونه. بررسی کنید که تنظیمات طول پس از استفاده زیاد لغزنده نشوند و مدت زمان طول کشیدن نمونه را تأیید کنید.

نمونه ای را فقط با وزن تایید نکنید. آن را در طول مشخص شده وزن کنید، 100 چرخش بپرید و سپس پیچ خوردگی، لغزش دسته و رانش را بررسی کنید.

از آنجایی که خطوط خود ما از ساخت قالب و قالب‌گیری تزریقی تا تکمیل سطح و مونتاژ نهایی انجام می‌شود، خریداران معمولاً یک درخواست از ما دریافت می‌کنند: وزن، طول مرجع و تحمل در همان پیام. آنها یک مشخصات واحد هستند، نه سه.

پنج اشتباهی که سرعت بازیکنان را کند می کند

• استفاده از یک طناب سنگین برای دو زیر. جرم اضافی آهنگ را از بین می برد. در روزهای سرعت به یک سیم طناب سبک تغییر دهید.
• پریدن روی بتن خالی با طناب. سایش پوشش را در عرض چند هفته از بین می برد. از یک تشک استفاده کنید یا با PVC در فضای باز حرکت کنید.
• محکم تر گرفتن به جای آرامش. گرفتن محکم باعث افزایش خستگی ساعد و کوتاه شدن ست ها بیشتر از وزن طناب می شود.
• خرید یک طناب با طول ثابت برای کل تیم. اندازه دو یا سه دسته به مراتب بهتر با فهرستی مطابقت دارد.
• اضافه کردن کار وزنی در طول یک هفته بازی. بارگذاری جدید به اضافه رقابت برابر است با درد شانه در لحظه اشتباه.

گران ترین اشتباه، دادن یک طناب 800 گرمی به بازیکنی است که هنوز نمی تواند ریتم ثابتی را برای 60 ثانیه حفظ کند. که جبران کردن را می آموزد، نه قدرت را.

وزن را با هدف، دسته را با عرق کردن و گرفتن، مواد طناب را از روی زمینی که روی آن تمرین می کنید، و بار را با تقویم انتخاب کنید. بازیکنی که چهار تا پنج جلسه کوتاه طناب در هفته می دود، دو بار سنگین و دو یا سه جلسه سبک، معمولاً متوجه بهبود استقامت شانه در طی سه تا چهار هفته می شود، در حالی که کار آهنگین باعث می شود که پاها را در یک فصل طولانی سریع نگه دارد.

اشتباهی که باید اجتناب کرد این است که طناب را به عنوان یک خرید واحد در نظر بگیرید. اکثر برنامه‌های بسکتبال با دو طناب برای هر بازیکن ختم می‌شوند: طناب سنگین‌تر برای بلوک‌های قدرتی و آماده‌سازی، و یک طناب با سرعت سبک برای کار با پا که هرگز نادیده گرفته نمی‌شود. این جفت، به درستی مشخص شده و پس از فرسودگی روکش تعویض می‌شود، بیشتر از هر طنابی که به عنوان پاسخ همه منظوره فروخته می‌شود، برای عملکرد در زمین مسابقه عمل می‌کند.