آیا طناب پرش وزن دار بهتر است؟ مزایا، معایب و نحوه انتخاب مناسب

در هر باشگاه ورزشی قدم بزنید و همان الگو را خواهید دید: کسی یک طناب نازک و با سرعت رعد و برق می‌خرد، یک هفته می‌پرد، سپس آن را رها می‌کند زیرا احساس سستی می‌کند. برعکس با یک طناب وزن دار اتفاق می افتد - جرم اضافی هر ماده چرخشی را ایجاد می کند و شانه های شما آن را به گونه ای احساس می کنند که طناب سبک هرگز آن را لمس نمی کند. آن حس واقعی است. این که آیا به عنوان یک پیشرفت به حساب می آید، کاملاً به هدف شما بستگی دارد.

پس طناب پرش وزن دار بهتر است؟ پاسخ عملی برای قدرت، شرطی سازی و یادگیری زمان مناسب بله است. نه برای کار با سرعت، جلسات استقامتی طولانی، و پرش هایی با مشکلات مچ دست یا شانه. بقیه این راهنما مبادلاتی را توضیح می دهد که در برچسب محصول نمی توانید پیدا کنید.

معنای واقعی "وزن" در طناب پرش چیست؟

طناب پرش را می توان به دو روش مختلف سنگین تر کرد و تمایز آن بیش از آن چیزی است که خریداران متوجه می شوند اهمیت دارد.

• طناب های کابلی از سیم ضخیم تر یا کابل با روکش PVC استفاده کنید، معمولاً به قطر 5 یا 6 میلی متر به جای قطر 2.5 تا 3 میلی متری که در طناب های سرعت وجود دارد. جرم اضافی باعث ایجاد حرکت می شود، چرخش را اندکی کند می کند و به مچ دست شما بازخورد واضح تری درباره محل قرارگیری طناب در قوس خود می دهد.
• طناب های دسته دار بار را در دستگیره ها قرار دهید، معمولاً 100 تا 500 گرم در هر دسته. دسته‌های سنگین‌تر، تلاش را به ساعد، شانه‌ها و چنگ شما منتقل می‌کنند، در حالی که کابل سبک می‌ماند و سریع حرکت می‌کند.

اکثر طناب های وزن دار موجود در بازار - از جمله مدل هایی که ما تولید می کنیم - هر دو روش را با هم ترکیب می کنند. این ترکیب همه کاره ترین است زیرا حس را بهبود می بخشد و در عین حال مقاومت را افزایش می دهد.

وزنی که انتخاب می کنید بیشتر از میزان سنگینی طناب تغییر می کند. سرعت چرخش شما، عضلاتی که کار را انجام می دهند، و مدت زمانی که می توانید قبل از شکسته شدن فرم خود را حفظ کنید، تغییر می دهد.

جایی که یک طناب وزن دار به وضوح برنده می شود

بازخورد بهتر برای یادگیری تکنیک

یک کابل ضخیم تر کمی بیشتر طول می کشد تا یک چرخش کامل کامل شود. برای بیشتر زبان‌آموزان، این یک مزیت است: چرخش آهسته‌تر به شما زمان بیشتری می‌دهد تا طناب را از زیر پای خود احساس کنید، ضربه زمین را بشنوید و پرش خود را همگام کنید. افرادی که با هماهنگی روی طناب سرعت مشکل دارند، معمولاً طی چند جلسه روی یک کابل 5 میلی‌متری به یک ریتم ثابت می‌رسند.

قدرت بالاتنه و استقامت عضلانی

طناب های دسته دار در هر چرخش، ساعد، شانه ها و قسمت بالایی پشت شما را تحت فشار قرار می دهند. تحقیقات در مورد تمرین با طناب با وزنه در ورزشکاران تکواندو، بهبودهایی را در هماهنگی اندام تحتانی، سرعت، پاسخگویی و انعطاف پذیری در مقایسه با تمرین استاندارد طناب نشان داد. مقاومت اضافه شده زمان بیشتری را تحت تنش ایجاد می کند و باعث انطباق در عضلاتی می شود که طناب را گرفته و می چرخانند.

کار بیشتر در دقیقه برای کاردیو

طناب سنگین‌تر، تلاش مکانیکی هر پرش را افزایش می‌دهد، بنابراین ضربان قلب شما سریع‌تر می‌رود و ماهیچه‌ها زودتر خسته می‌شوند. در جلسات کوتاه تری محرک قابل مقایسه ای دریافت می کنید. این اثر جادویی نیست - هزینه انرژی اضافی وزن اضافه شده را دنبال می کند - اما مزیت یکنواختی واقعی است: طنابی که احساس قابل توجهی می کند، اغلب برداشته می شود.

پایداری در فضای باز

همان جرمی که چرخش را کند می کند، قوس طناب را در باد ملایم نیز ثابت نگه می دارد. در پاسیو، راهرو یا مسیر پارک، یک کابل 5 میلی‌متری به‌طور قابل‌توجهی رفتار می‌کند، در حالی که یک طناب با سرعت نازک در اثر نسیم به مچ پا فشار می‌آورد.

یک طناب سنگین تر به شما یاد می دهد که طناب را حس کنید. یک طناب سبک تر به شما می آموزد که بر آن تسلط داشته باشید. هر دو را آموزش دهید.

جایی که یک طناب وزن دار علیه شما کار می کند

کار سرعت و رقابت

اگر هدف شما حداکثر چرخش در دقیقه، تمیز کردن دو نفره یا آماده سازی مسابقه است، طناب وزن دار ابزار اشتباهی است. جرم اضافی سرعت چرخش را محدود می‌کند و تکانه باعث می‌شود چرخش به حلقه دوم سخت‌تر شود. جلسات سرعت سبک ترین کابلی را می طلبد که می توانید کنترل کنید - اینجا جایی است که می سازید سرعت و آهنگ پرش طناب مسابقه ای با طناب مخصوص سرعت

استقامت با تکرار بالا

در طول یک جلسه ده دقیقه ای مداوم، عامل محدود کننده با یک طناب وزن دار، ریه های شما نیست. این خستگی ساعد و شانه است که حدود دقیقه پنجم می رسد. وقتی بازوهای شما خسته می شوند، تکنیک تحلیل می رود، ارتفاع پرش افزایش می یابد و ضربه اضافی به زانوها و مچ پا منتقل می شود. برای حالت ثابت طولانی مدت، یک طناب سبک تر به شما امکان می دهد فرم تمیزتر را برای مدت طولانی تری حفظ کنید.

مبتدیانی با تکنیک ضعیف

یک مبتدی که با بازوهای صاف، خم شدن بیش از حد زانو یا بالاتنه کج می پرد، با یک طناب سنگین این نقص ها را تشدید می کند. بار اضافی باعث می‌شود پرش‌های نابهنگام سخت‌تر شوند، و کابل سنگین به ساق پا بیشتر از طناب سرعت آسیب می‌زند. ابتدا با یک طناب سبک، مرحله اولیه پرش و بوکسر را یاد بگیرید، سپس وزن اضافه کنید.

چه کسی باید چه چیزی را انتخاب کند

هیچ پاسخ جهانی وجود ندارد، اما تصمیم گیری زمانی ساده می شود که طناب را با هدف، اندازه بدن و سابقه تمرینی خود مطابقت دهید.

• جامپرهای تناسب اندام باید یک طناب با وزن کابل در مجموع 200 تا 400 گرم انتخاب کنید. ریتم را بهبود می بخشد، استقامت بازو را افزایش می دهد و همچنان به جلسات 20 تا 30 دقیقه ای اجازه می دهد.
• ورزشکاران قدرتی و آماده سازی از طناب های دسته دار با وزن 300 تا 500 گرم در هر طرف که در فواصل یک تا سه دقیقه ای برای کار با دست، ساعد و شانه استفاده می شود، ارزش بیشتری کسب کنید.
• کودکان و کاربران سبک تر نیاز به وزن کل کم دستگیره های حدود 80 تا 100 گرم در هر طرف احساس را بدون بارگذاری بیش از حد مفاصل در حال رشد بهبود می بخشند.
• پرش های سرعت و مسابقه برای تمرینات فنی باید طناب سرعت سبک داشته باشید و فقط در روزهای تعطیل از طناب وزن دار استفاده کنید.

برای کودکان و کاربران سبک تر، کابل سنگین به ندرت جواب می دهد. طناب پرش دسته لاستیکی وزن دار TS106، که برای دختران و جامپرهای سبک تر طراحی شده است، از منطق ملایم تری پیروی می کند: یک دستگیره لاستیکی بالشتکی بار کنترل شده و متوسطی را اضافه می کند، در حالی که کابل به اندازه کافی برای یادگیری کراس اوورها و حرکات پا انعطاف پذیر است.

نحوه انتخاب وزن مناسب

با این قوانین عملی شروع کنید، سپس بر اساس احساس طناب در دستانتان و نحوه واکنش شانه هایتان در صبح روز بعد تنظیم کنید.

1. وزن کابل را قبل از وزن دسته اضافه کنید. کابل 5 میلی متری با روکش PVC بخشنده ترین راه برای افزایش مقاومت است - بدون بارگذاری زیاد اتصالات، بازخورد و حرکت می دهد.
2. وزن کل طناب را برای تناسب اندام زیر 450 گرم نگه دارید. هر چیز سنگین‌تر به ابزاری تخصصی برای فواصل قدرت کوتاه تبدیل می‌شود.
3. تعادل دسته به کابل را بررسی کنید. دستگیره های سنگین با کابل سبک احساس ناخوشایندی دارند و تمایل به نوک دارند. یک طناب متعادل به آرامی می‌چرخد و هر دو دسته کمی به سمت جلو در سطح مچ قرار دارند.
4. اگر پیشرفت را دنبال می کنید به دنبال ویژگی های شمارش باشید. طناب شمارش دیجیتالی با نمایشگر LCD به شما امکان می دهد آهنگ و طول جلسه را بین روزهای وزن دار و بدون وزن مقایسه کنید که قابل اطمینان تر از حدس زدن است.
5. حداقل 30 ثانیه پرش مداوم را قبل از انجام آزمایش کنید. اگر مچ دست شما در دقیقه اول درد می کند، طناب امروز برای شما خیلی سنگین است.

برای پرش‌کنندگان پیشرفته‌ای که قبلاً دارای یک طناب با وزن استاندارد هستند و بار بیشتری می‌خواهند، ارتقای هوشمند یک کابل متراکم‌تر با همان هندسه دسته اثبات‌شده است. طناب پرش چربی سوز ارتقا یافته TS56 از این منطق پیروی می کند: کابل تقویت شده مقاومت را افزایش می دهد، در حالی که گرفتن ارگونومیک چرخش را صاف نگه می دارد.

حکم: برای برخی از اهداف بهتر است، نه برای برخی دیگر

یک طناب پرش وزن دار برای سه نتیجه خاص بهتر از یک طناب استاندارد است: یادگیری زمان بندی دقیق، ایجاد استقامت با قدرت بالاتنه و اجرای یک جلسه کاردیو کوتاه تر و سخت تر. برای کار با سرعت، ست های استقامتی طولانی، مبتدیان بدون تکنیک اولیه، یا افرادی که از قبل مشکلات مچ یا شانه دارند، بهتر نیست.

هنگام خرید، به دنبال کابلی با ضخامت حداقل 5 میلی متر، دستگیره هایی باشید که بتوانید به راحتی آن را برای ده دقیقه متوالی نگه دارید، و وزن کلی که به شما امکان می دهد جلسه برنامه ریزی شده خود را با فرم خوبی به پایان برسانید. وزن به تنهایی یک سیگنال با کیفیت نیست - تعادل، صاف بودن بلبرینگ و دوام کابل به همان اندازه اهمیت دارد.

اگر هنوز تصمیم می‌گیرید، مدل‌های وزن‌دار، شمارش، مسابقه‌ای و بامبو را در کنار هم به صورت کامل مقایسه کنید. طناب پرش محدوده طنابی را انتخاب کنید که متناسب با تمرینی باشد که در این ماه انجام خواهید داد. با بهبود تناسب اندام، وزن مناسب تغییر خواهد کرد - و طناب شما باید با آن تغییر کند.